Ik heb het eens een tijdje aangekeken, maar heel gelukkig word ik niet meer van Web-log. Ik overweeg nu om over te stappen naar een eigen domein. Waarschijnlijk bij Lycos, maar als er lezers zijn die goede ervaringen ergens anders hebben, hoor ik dat natuurlijk graag. Want eigenlijk zie ik door de bomen het bos niet meer.

Gistermiddag zat ik gezellig met mijn moeder bij de croisanterie in Loosduinen. Michelle zat aan het hoofd van de tafel te genieten van haar rijstewafeltje (of is het tegenwoordig rijsteNwafeltje?). Achter mij zat een jong stelletje. Meisje van een jaar of 15 en een stoere knul van hooguit 17. Op een gegeven moment staat het stelletje op om weg te gaan en ze lopen dus langs Michelle. En zo schattig, die hele stoere knul kon het dus niet laten om Michelle even een aai over d’r bol te geven en even naar d’r te glimlachen. Die jongen kan bij mij niet meer stuk.

<p><a onclick="window.open(this.href, ‘_blank’, ‘width=vul hier de breedte in,height=vul hier de hoogte in,scrollbars=no,resizable=no,toolbar=no,directories=no,location=no,menubar=no,status=no,left=0,top=0′); return false" href="vul hier de url van het grote plaatje in"><img src="vul hier de url van het kleine plaatje in" /></a></p>

Hiermee opent het plaatje op een nieuwe pagina zonder menu enzo en net zo groot als het plaatje zelf is
_________________

Of:

Zo’n berenkoekje is best wel heel erg lekker. Je wordt er alleen wel heel erg vies van. We hebben na afloop dan ook maar besloten om Michelle dit keer voor het eten in bad te stoppen. Alleen een washandje volstond echt niet meer. Het zat zelfs tussen d’r tenen. De kleine smeerpoets!

Vanmorgen zijn we met Michelle naar de kinderboerderij geweest. Ze wist nog niet zo goed wat ze ervan moest vinden en sommige dieren waren wel erg groot en dus een beetje eng, maar eigenlijk was het toch ook wel interessant. En veilig bij papa komt het allemaal goed. Je wordt er alleen wel erg moe van.

Vandaag hebben we lekker gewandeld in Ockenburg. Onder de bomen was het lekker koel en we hadden een plaid meegenomen zodat we lekker op het veld onder een boom konden zitten. Lekker hoor! Alleen het gras vindt Michelle helemaal niets. We zetten haar met haar blote voetjes in het gras en ze wist niet hoe snel ze omhoog moest springen en begon gelijk te huilen. Geen succes dus. Nouja, dan maar even troosten met een madeliefje en een rijstwafeltje.

Mijn kleine meisje is enorm zielig. Sinds vrijdagavond is ze enorm verkouden en hoest als een oud mannetje. En alsof dat nog niet genoeg is, komen nu ook haar tandjes door. Op zulke momenten zou je willen dat er iets bestaat om alle ellende van haar over te nemen. Maar helaas……. ze moet er zelf doorheen.

Toen ik Michelle vanmorgen zo in haar bedje aantrof, moest ik gewoon even naar beneden lopen om mijn fototoestel te halen. Op zo’n moment kan ik d’r wel plat knuffelen.